Archeologia mediów
Dzieło sztuki jest zawsze dzieckiem swojego czasu (…) Każdy etap rozwoju kultury rodzi własną sztukę, który już nigdy nie powtórzy się. Próba ożywienia zasad minionego czasu rodzi rzeczy prawie zawsze poronione.
Wasilij Kandinsky O duchowości w sztuce
Współczesne działania artystyczne – podejmowane na granicy mediów analogowych i cyfrowych – opierają się nierzadko na zasadach odkrytych dawno temu. Systemy optyczne aparatu fotograficznego czy kamery filmowej, wykorzystują prawa optyki i perspektywy centralnej (polegające na przedstawianiu trójwymiarowej przestrzeni na płaszczyźnie w sposób zbliżony do tego, jaki tworzy ludzkie oko). „Grę” z zasadami percepcji podejmują również najnowsze urządzenia służące do rejestracji obrazu, oparte na sensorach nowej generacji, płynnym zoomie optycznym czy pięcioosiowej technologii optycznej stabilizacji. Innowacje technologiczne, odsłaniając naturę percepcji wizualnej, wprowadzają do swoistej archeologii mediów, której osią jest idea perspicere – widzenia poprzez. Wydaje się, że właśnie ona może być ważnym źródłem refleksji nad współczesnymi technologiami obrazu, takimi jak: edycja ekranowa czy wytwarzanie sztucznej rzeczywistości. (Siegfried Zielinski 2010).
Ernst Gombrich w książce Sztuka i złudzenie (z 1960 roku) postrzega dzieje sztuki jako stopniowe odchodzenie od wiedzy i zmierzanie ku „widzeniu czystemu” – do jakiego aspirował impresjonizm. Sztuka coraz bardziej odrywa się od postrzegania i ignoruje ograniczenia aparatu wzrokowego. Sprzyjać temu może zarówno specyficzna budowa ludzkiego oka (zasada camery obscury), jak też unikalna właściwość umysłu zdolnego do przetwarzania odbitej fali świetlnej czarno-białe obrazy.
Działania wizualne, w prezentowanych instalacjach, polegają na kompilowaniu złudzeń jako wytworów percepcji wzrokowej. Dwuwymiarowy obraz będący rzutem przestrzeni w procesie odcyfrowywania przez zmysły staje się elementem fałszującym przestrzeń. Rudolf Arnheim w książce Sztuka i percepcja widzenia pisał, że obraz jako rzut siatkówkowy dwuwymiarowy, „odkodowuje” trzeci wymiar poprzez kompilowanie obrazów i zmanipulowanej informacji. Oznacza to, że aż 90 procent postrzeganej rzeczywistości – to iluzja. Podobnymi zagadnieniami interesują się artyści, teoretycy sztuki, humaniści i filozofowie. Ich dyskusje – nawet jeśli niełatwe – stawiają nowe pytania i prowadzą do rozwoju międzydziedzinowych dyskursów.
Grupa naN – not a Number group
Grupa powstała w roku 2015 na bazie doświadczeń wynikających ze współpracy i działalności artystycznej Alicji i Adama Panasiewicza. Duet artystyczny zajmuje się głównie realizacjami artystycznymi wykorzystującymi język nowych mediów, który daje dużą swobodę kreacyjną oraz interpretacyjną projektów intermedialnych. Not a Number – nie-liczba – to w informatyce numeryczny typ danych oznaczający niezdefiniowaną lub niereprezentowalną wielkość; pojawiający się na urządzeniach programowanych w przypadku braku danych cyfrowych. Nie-liczba – pustka czy przestrzeń na działanie analogowe? Na styku nauki i sztuki znajduje się obszar będący inspiracją dla twórczości grupy not a Number. Dotychczasowe realizacje, dotyczące zjawisk związanych z percepcją światła i przestrzeni są utworami wykorzystującymi intermedialny, a w szczególności multimedialny język wypowiedzi. Struktura komunikatu wizualnego jest bardzo dokładnie dobrana do treści merytorycznych, a poszerzenie o formy interaktywne projektowane specjalnie do konkretnego projektu włącza widza w percepcję przekazu. Do realizacji niektórych projektów grupa zaprasza do współpracy programistów, elektroników oraz interdyscyplinarnych naukowców, którzy wzbogacają charakter przekazu tworzonych wypowiedzi artystycznych.
Strona www: http://alicjapanasiewicz.net/nan/
Alicja Panasiewicz
artystka wizualna, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, zajmuje się instalacjami multimedialnymi. Obecnie wykładowca w Instytucie Sztuki Designu Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Prowadzi zajęcia na kierunku Design oraz Art&Design a także warsztaty dla studentów poszerzające percepcję światła i przestrzeni.
W swojej twórczości koncentruje się na zjawisku światła i przestrzeni i ich wartości estetycznej budującej wrażenie. Wykorzystuje w instalacjach specyfikę postrzegania jako procesu; właściwości ludzkiego oka i jego unikatowych możliwości odbioru wrażeń barwnych oraz zdolność ludzkiego umysłu przetwarzania zarejestrowany obrazów jako fali świetlnej. Projektowane przestrzenie łudzą wzrok, otwierają polisensoryczną możliwość odbioru światła swoistą synestezją, ponieważ odbiorcą światła może być nie tylko wzrok, ale również inne zmysły. W swej twórczości odchodzi od projektowania formy na rzecz projektowania wrażeń, złudzeń, taktylnych odczuć.
Organizator ogólnopolskich targów artystow i dizajnerów “Nówka Sztuka”,
Juror Stypendium Twórczego Miasta Krakowa
https://www.instagram.com/alicjapanasiewicz_art/
https://www.facebook.com/alicja.panasiewicz
Adam Panasiewicz
absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Grafiki. Pracuje wykładowca w Instytucie Sztuki Designu Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Zajmuje się grafiką cyfrową, rysunkiem i cyfrowym wideo. Bada granice recepcji obrazu ruchomego, skupiając się głównie na właściwościach jego odbioru w kontekście fizjologii widzenia. Jest współtwórcą instalacji interaktywnych, wykorzystujących języki programistyczne w celu poszerzenia definicji dzieła, kształtującego się w procesie udziału odbiorcy. Instalacje odnoszą się do tematów związanych z wątkami egzystencjonalnymi, które widoczne są już w działalności graficznej, ale również tematem instalacji stają się teorie naukowe wykorzystujące nowe media.
https://issuu.com/adpan/docs/input_output1
https://www.instagram.com/panasiewiczadam/
https://www.facebook.com/adam.panasiewicz.5